Prawdziwy użytek z tych doświadczeń zrobiono dopiero w latach XXX ubiegłego stulecia.

soczewkę Skonstruowano odlewając super szybko schnącą konsystencję przypominającą wosk na kształt gałki ocznej. Były to pierwsze doświadczenia ze szkłem kontaktowym z substancji nienaturalnych.

Z pomocą tego odkrycia już w latach czterdziestych osoby zwane okularnikami w końcu miały wybór. Nadal były to jednak twarde szkła kontaktowe (znane także jako soczewki kontaktowe), które mimo wybornych właściwości korekcji ułomności, niestety były niewygodne w użytkowaniu:
powodowały otarcia rogówki
wchodził pod nie kurz i brud
wymagały długiego okresu adaptacji


Soczewki wytworzone są z tworzyw elastycznych, w których większy procent składu stanowi woda. Woda umożliwia przenikanie tlenu do oka. Od czasu wynalezienia HEMA sześćdziesiątych zostały wyprodukowane soczewki kontaktowe, które spotykamy obecnie.


Brzmi to co najmniej nieprawdopodobnie, ale historia soczewek ma swoje korzenie już w XVI wieku, kiedy to zanotowano, że wady wzroku można leczyć z pomocą szła na warstwie rogówki. Prekursorem tych odkryć był geniusz renesansu Da Vinci.


Soczewki kontaktowe służa do korygowania dalszych uszkodzeń:

soczewki kolorowe nie korygujące żadnej wady
toryczne
korygują wadę sferyczną
multifokalne



Soczewki kontaktowe dzielimy na:

miękkie
sztywne gazoprzepuszczalne soczewki kontaktowe
soczewki twarde

Soczewki kontaktowe służą do korygowania następujących wad:

astygmatyzm
krótkowzroczność
nadwzroczność
starczowzroczność


Szkła mają różne długości noszenia:

przez dwadzieścia cztery godziny
przez okres czternastodniowy
przez okres trzydziestu dni
kwartalne
przez 12 miesięcy
przez okres 24h

Fotografie:

uroda

kosmetyki

wizerunek

optyka